Ana yönlendirme menüsünü atla Ana içeriği atla Site alt kısmını atla

Araştırma Makalesi

39. Sayı

Eski Anadolu Türkçesinde Düş- Fiilinin Çok Anlamlılığı

DOI
https://doi.org/10.25068/dedekorkut.482
Yayınlanmış
30.04.2026

Özet

Türkçede fiiller, temel anlamlarının dışında yeni bir kelimeyle bir araya gelerek anlam genişlemelerine uğramaktadır. Bağlama veya kullanıldıkları unsurlara göre çeşitli anlamlar kazanan fiiller bu durumda çok anlamlılık olgusunu ortaya çıkarmaktadır. Çalışmaya konu olan Eski Anadolu Türkçesi metinlerinden Behçetü’l Hadayık, Kıssa-i Yusuf, Kur’an Tercümesi, Marzubân-name ve Süheyl ü Nev-bahâr’da ele alınan ve söz konusu dönemde sıkça kullanılan düş- fiilinin metinler içerisinde kazandığı yeni anlamlar incelenmiştir. Fiilin dönem içinde zengin bir kullanıma sahip olduğu örnekler üzerinden tespit edilmiştir. Çalışma üç ana başlıktan oluşmaktadır. İlk başlıkta “düş- fiilinin çeşitli kullanımları” incelenmiştir. Bu başlık içerisinde fiilin toplam 45 tane çeşitli anlamı tespit edilmiştir. Bu da düş- fiilinin metindeki bağlama göre birçok anlam kazandığını ve dönem dilinde de çok yönlü şekilde yer aldığını göstermektedir. İkinci başlık, “düş- fiilinden türeyen isim görevindeki sıfat-fiiller” üzerinedir. Bu başlıkta fiilden türeyen isimlerin hem gerçek hem de mecazi kullanım alanları ele alınmıştır. Mecazi kullanımlarda yoksul insanları niteleyen ve soyut bir kullanım olan “düşmüşler”, gerçek anlamda insanları niteleyen kullanımlarda ise “tagdan düşenler” şeklindeki örneklere rastlanmıştır. Üçüncü başlıkta ise “düş- fiilinden türeyen ismi niteleyen sıfat-fiiller” yer almaktadır. Bu başlık da “varoluşsal veya başlangıç anlamında düş-” ve “olumsuz bir durumun isabet etmesi anlamında düş-” şeklinde iki alt kategoriye ayrılmıştır. Elde edilen bulgular Eski Anadolu Türkçesinde düş- fiilinin çeşitli anlam genişlemelerine uğrayarak çok anlamlılık olgusunun söz varlığına yansımasını net bir şekilde göstermekte ve fillerle ilgili yapılacak olan yeni çalışmalara da katkı sağlayacak niteliktedir.

Referanslar

  1. Açıklamalı Türkçe Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü. (t.y.). Atasözleri ve Deyimler. https://atasozlerivedeyimler.com.tr/ (Erişim tarihi: 21.02.2026).
  2. Ahanov, K. (2021). Dil bilimin esasları. (çev. Murat Ceritoğlu). Türk Dil Kurumu Yayınları.
  3. Aksan, D. (2006). Anlambilim konuları ve Türkçenin anlambilimi. Engin Yayınevi.
  4. Atar, F. (2009). Sulh. TDV İslâm Ansiklopedisi (37. Cilt, ss. 481-485) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  5. Atar, F. (2010). Şehid. TDV İslâm Ansiklopedisi (38. Cilt, ss. 428-431) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  6. Aydın, M.A. & Hamidullah, M. (2002). Köle. TDV İslâm Ansiklopedisi (26. Cilt, ss. 237-246) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  7. Aydın, M. (2014). Dilbilim el kitabı temel kavramlar ve konular. Akademik Kitaplar.
  8. Ayten, A., & Düzgüner, S. (2019). Tasavvuf psikolojisine giriş. Sufi Kitap.
  9. Boz, E. (2012). Türkçe özlüklerde çok anlamlı sözlük birimlerindeki art zamanlı anlam değişme olayları ve “çay” örneği. VII. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri (Cilt 1, ss. 553–563). Türk Dil Kurumu Yayınları.
  10. Boz, E., & Türkoluk A. H. N. (2022). The context of the sıtuation as a reason for polysemy in Turkish, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten, 74, 129-148.
  11. Canpolat, M. (2018). Behcetü’l-Hadâik Fî Mev’izati’l-Halâik. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  12. Ciğa, Ö. (2013). Süheyl ü Nev-Bahâr. [Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Dicle Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
  13. Cin, A. (2011). Türk edebiyatının ilk Yûsuf ve Züleyhâ hikâyesi Ali’nin Kıssa-yı Yûsufu. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  14. Clauson, S. G. (1972). An etymological dictionary of pre-Thirteenth century Turkish. Oxford University Press.
  15. Çağrıcı, M. (1996). Fitne. TDV İslâm Ansiklopedisi (13. Cilt, ss. 156-159) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  16. Demirci, K. (2014). Türkoloji için dilbilim. Anı Yayıncılık.
  17. Dilçin, C. (2023). Yeni tarama sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  18. Fehd, T. (2002) Kur‘a. TDV İslâm Ansiklopedisi (26. Cilt, ss. 381-382) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  19. Günaydın, F. C. (2007). Nimet. TDV İslâm Ansiklopedisi (33. Cilt. ss. 129-130) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  20. Harman, Ö. F. (1996). Günah. TDV İslâm Ansiklopedisi (14. Cilt, ss. 278-282) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  21. Hengirmen, M. (2009). Dilbilgisi ve dilbilim terimleri sözlüğü. Engin Yayınevi.
  22. Kahraman, S. (2015). Dilde çok anlamlılık ve belirsizlik. [Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurumu Ulusal Tez Merkezi.
  23. Karaağaç, G. (2013). Anlam (Anlam bilimi ve iletişim). Kesit Yayınları.
  24. Korkmaz, Z. (1992). Gramer terimleri sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  25. Korkmaz, Z. (2017). Marzubān-nāme tercümesi Destūr-ı Şāhī. (çev. Şeyhoğlu Sadre’d-dīn Mustafā). Türk Dil Kurumu Yayınları.
  26. Kubbealtı Akademisi Kültür ve Sanat Vakfı. (t.y.). Kubbealtı Lugatı. https://lugatim.com/s/ (Erişim tarihi: 17.02.2026)
  27. Kur’an ve Meali. (t.y.). Kur’an ve meâli, Türkçe meâl ve tefsir. https://www.kuranvemeali.com/araf-suresi/171-ayeti-meali (Erişim tarihi: 15.02.2026)
  28. Küçük, M. (2022). Eski Anadolu Türkçesi dönemine ait satır arası ilk Kur’an tercümesi. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  29. Lyons, J. (1977). Semantics- volume II. Cambridge University Press.
  30. Mahmud, K. (2025). Dîvânu Lugâti’t-Türk Türk dilinin ilk sözlüğü. Vakıfbank Kültür Yayınları.
  31. Naskali, Gürsoy, E., & Duranlı, M. (2019). Altayca-Türkçe sözlük. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  32. Nişanyan, S. (2026). Nişanyan sözlük-çağdaş Türkçenin etimolojisi. https://www.nisanyansozluk.com/ (Erişim tarihi: 6.2.2026).
  33. Nunberg, G. (1979). The non-uniqueness of semantic solutions: Polysemy. Linguistics and Philosophy, 3(2), 143-184.
  34. Redhouse, J. W. (2016). Müntahabât-ı Lügât-i Osmâniyye. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  35. Salman, R. (1999). Türkçede sıfat-fiil (Partisip) eklerinin kalıcı isim oluşturma işlevleri, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı- Belleten, (47), 88-223.
  36. Sami, Ş. (2018). Kâmûs-ı Türkî. (haz. R. Gündoğdu, N. Adıgüzel, E. F. Önal), İdeal Kültür Yayıncılık.
  37. Türk Dil Kurumu. (2023). Güncel Türkçe Sözlük. https://sozluk.gov.tr a (Erişim tarihi: 11.03.2026).
  38. Uçar, A. (2009), Türkçe Eylemlerde Çokanlamlılık: Uygunluk Kuramı Çerçevesinde Bir Çözümleme. [Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurumu Ulusal Tez Merkezi.
  39. Uludağ, S. (2009). Sidretü’l-Müntehâ. TDV İslâm Ansiklopedisi (37. Cilt, ss. 151-152) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  40. Vardar, B. (2002). Açıklamalı dilbilim terimleri sözlüğü. Multilingual Yayınları.
  41. Yavuz, Y. Ş. (1991). Azap. TDV İslâm Ansiklopedisi (4. Cilt, ss. 302-309) içinde. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  42. Yazır, E. M. H. (2016). Hak dini Kur’an dili. Azim Dağıtım.

Benzer Makaleler

1 2 3 4 5 6 > >> 

Bu makale için ayrıca gelişmiş bir benzerlik araması başlat yapabilirsiniz.